Türkçeİngilizce

About Ayşe Kilimci

 Resimde iki yaşındayım. İzmir Hük ümet Konağı önündeyiz, üstümde uçuk mavi bi elbise var terzi Neriman teyzemin diktiği, robasına ipekle çiçekleri küçük halamın işlediği.

Ann

em yok, Ankara’da tekamül kursunda, on aylık bu eğitim sonradan yüksek hemşire okullarına gidecek ilk basamak. Elbisenin provalarındaki sıkıntı hala hatırımda.
Önünde durulan hükümet konağı fotografiden dört asır kadar önce Osmanlı Kaptan-ı Deryasının Midilli açıklarındaki donanma gemisinde, padişahın emriyle astığı atamız Katipzade Mehmed Beyin kışlık konağı.
Biz dar gelirliyiz, ama, asiliz diye çalımlanıyoruz.
Babamın ceketinin yakasında şarabi renk bi karanfil olsa gerek.Pabuçlarım da rugan olacaktı.Her anı ve giysiyi, ayrıntıyı, fonda olan her görüntü ve sesi kayda alan bi tuhaf görsel hafızam olduğundan ve ömür boyu bu yükten yakınacağımdan bihaberim henüz…
İlerde baloncu vardı ben o yana gitmek istiyorum babam fotoğrafı çektirmek… O yüzden somurtmuşum.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Fuar!İzmir

 

 Sağlık Koleji hemşire öğrencileri ve öğretmenleri annem bayan Kilimci. Bir 23 Nisan günü, o zamanlar yuva çocukları halka yemek verirdi, her Milli Egemenlik ve Çocuk Bayramında.Fuarda uzun tahta masalar kurulur, beyaz örtülü, porselen tabaklı bu masalarda etli pilav ve gazoz sunulurdu insanlara.Dileyen, verebilen mühürlü Kızılay kumbaralarına yardım bırakırdı.Halk ve çocuklar kucaklaşırdı.Bayram böyle daha güzeldi. Bende'niz iki yaşındayım, çayın şekerini ben karıştırcam, inadındayım.Bu sofraları yeniden açalım diye uğraştım, olmadı...Ya çocuk olmalıydı bunun için, ya da ufku geniş...


Facebook

22/05/2018 Gün Ortalama:73  Bugün 20 Ziyaret var  Sitede 2 kişi var  IP:54.224.91.58