Türkçeİngilizce

Merhaba

 Çok hikaye yazdım, ama, kendi hikayemde hep zorlandım, yazarken de yaşarken de, bozguna düştüm. Ben İzmir’de doğdum. İkiçeşmelik Bereket apartmanında. Ortadaki avlunun tavanı gökyüzüydu. Yılını da yazmak gerek şimdi .Bugün 10 Şubat, elli dört yaşıma girdim, bu brütü, neti duruma göre değişiyor.

Aslında herkes her gün farklı bir yaşta ve yılda.

Üç çocuğum var, ikisi kız biri oğlan, bi de ben ediyor dört çocuk.İkisi evden ayrıldı, sonuncum da yetişti, benim dışımda hepsi büyüdüler çok şükür. Çocuklarımın ve herkesin içindeki çocuğu koruyup esirgemesini isterim.

Elim ne zaman yazıya düştü, unuttum, gönlüm her zaman hayale düştü ama. İzmir’in en güzel yıllarını,en güzel insanlarla yaşadım. Bana göre en güzel okullarında okudum, Yusuf Rıza’da, Çimentepe’de, Aydoğdu’da, İzmir Kız Lisesi’nde. Sonra Ankara, öbür şehirlerim.

Hevesim söze, müziğe, sahne sanatlarınaydı,kısmet ekmeğimi başka bir alanda kazandım. Az kalsın öğretmen olacaktım, bıraktım, iyi etmedim aslında. İlk hikayem on yedi yaşında Varlık’ta yayınlandı. İlk kitap 19 yaşımda tamamlandı, 76 yılında Bilgi’nin Umut dizisinde yayınlandı.

Onu diğer kitaplar izledi, her saydığımda farklı çıkıyor. Ödüller de verdiler.

Hikayeler yazıyorum. ‘E artık roman yaz’ diyene öfkeleniyorum. Hikaye romana alıştırma değil, en zor yazı türü. Sahicisi insana kan terletir. Hikaye direnmek demek, haksızlığa, zulme, umutsuzluğa ve ben hikayede direniyorum. İyi ki yazı var, ona sığınıyorum.

Türk dilini, yazıyı ve çocukları bir de hayatı seviyorum.

Hikaye söyleyip yazmasını her şeyden çok.

Diyeceğim bu kadar.


Facebook

21/08/2018 Gün Ortalama:65  Bugün 19 Ziyaret var  Sitede 1 kişi var  IP:54.225.38.2